کد خبر: ۳۸۲۷۴۹۲

تاریخ: ۲۵ تير ۱۳۹۸ - ۰۸:۳۹

جنگیدن برای زندگی در دنیایی به دور از ترحم/ رؤیای حفظ قرآن

گروه اجتماعی ــ زهرا علی‌آبادی دختری ۲۷ ساله با معلولیت مادرزادی کوتاهی پا و لگن است که معلولیت نتوانسته برایش محدودیت ایجاد کند. او در زمینه‌های بسیاری از رتبه‌ کشوری در رشته تنیس روی میز گرفته تا هنر و حتی حفظ قرآن، تلاشی بی‌وقفه دارد و شاید این تمام تفاوتش با دختران هم‌سن و سالش باشد.

به خانه‌ای ساده‌ در یکی از محله‌های بیرجند رفتیم. دختری که به سختی راه می‌رفت از ما استقبال کرد. در خانه‌ نه خبری از ویلچر بود نه واکر. مهارت کنار آمدن با تفاوت از همان کلام‌های اولیه‌اش معلوم بود.

او در خانواده‌ای کوچک و در کمال سادگی برای موفقیت و استقلالش تلاش می‌کند و عصای دست مادرش نیز است. در زمینه‌های بسیاری از هنر گرفته تا ورزش فعالیت دارد و به تازگی حفظ قرآن را هم شروع کرده و زندگی‌اش سرشار از ذوق و پر از مدال و تقدیرنامه است. سال‌های سخت زندگی، تفاوت او با دختران هم‌سن و سالش و بیماری تالاسمی هیچ یک نتوانسته زهرا را از پا درآورد. او برای انسانی خوب بودن هر روز تلاشی بی‌وقفه دارد.

زهرا علی‌آبادی در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان‌جنوبی، گفت: تا شش سالگی متوجه معلولیتم نشده بودیم و بعد از آن نیز با مخالفت پدر و مشکلات مالی برای عمل مواجه شدیم. به امام رضا(ع) متوسل شدیم و به لطف خدا مشکلات راه رفتنم کمتر شده است.

کسب مقام کشوری در تنیس روی میز

این دختر بیرجندی با بیان اینکه در حال حاضر فعالیت‌های هنری مانند نقاشی روی شیشه و گلدوزی انجام می‌دهد، اظهار کرد: به تازگی رشته تنیس روی میز را آغاز کرده و صاحب مقام دوم کشوری در مسابقات شهر تنکابن شده‌ام.

علی‌آبادی که رؤیای حفظ کامل قرآن و کسب مقام کشوری پارالمپیک را در سر می‌پروراند، افزود: این مسابقات علاقه و انگیزه‌ای برای ادامه زندگی و موفقیتم ایجاد کرده است.

وی با تأکید بر اینکه در شرایطی سخت و بدون مربی حرفه‌ای برای این مسابقات تمرین می‌کردم، گفت: سالن تمرینات از خانه‌ام بسیار دور است و این امر شرایط رفت و آمد را برایم سخت کرده است.

این دختر بیرجندی با گلایه از کمبود مربی بانو و محدودیت قرار دادن مربی آقا و سالن برای تمرینات معلولان، تصریح کرد: ورزشکاران معلول بسیار فعال هستند، اما آن قدر که لازم است به آنان رسیدگی نمی‌شود.

علی‌آبادی فقط به هنر و ورزش تکیه نکرده، او مانند بسیاری از افراد عادی سر کار می‌رود و در دفتر جامع معلولین بیرجند در کنار افرادی مانند خودش کار کرده و برای آنان برنامه‌های مختلفی از جمله کلاس‌های آموزشی برگزار می‌کند.

آرزوی رفتن به کربلا

وی بیان کرد: اوایل قبول کردن این موضوع که از بین خانواده و دوستان تنها من دچار معلولیتم بسیار سخت بود. علاوه بر آن در مدرسه دوستی نداشتم و گاهی با تمسخر همکلاسی‌هایم مواجه می‌شدم.

این دختر بیرجندی بیان کرد: زمانی که به مسابقات راه یافتم و در زمینه‌های مختلف مقام و افتخار کسب کردم و این موضوع باعث شد تا با تفاوت‌هایم کنار بیایم و اعتماد به نفس از دست رفته‌ام را بازیابم.

علی‌آبادی با بیان اینکه هنوز زمان بسیاری از تلاش‌های شبانه‌روزی‌ام نگذشته بود که دچار بیماری تالاسمی شدم، تصریح کرد: بیماری‌ام در سال‌های آخر دبیرستان به اوج رسید و شب‌ها را در بیمارستان می‌گذراندم و صبح‌ها به حوزه امتحان رفتم و علی‌رغم تصور معلمان و دوستانم قبول شدم.

وی با اشاره به اینکه هزینه‌های عمل جراحی بسیار بالاست و به علت مشکلات مالی نمی‌توانم پایم را عمل کنم، افزود: علاوه بر آن هزینه ساخت کفش مخصوص معلولان کوتاهی پا نیز بسیار بالاست، چراکه این کفش باید مخصوص پای هرکس ساخته شود.

او از آغاز حفظ قرآن گفت و افزود: تلاوت و حفظ قرآن آرامشم را دوچندان کرده و آرزو دارم که قرآن را به طور کامل حفظ کنم.

این دختر بیرجندی از آرزویش برای رفتن به کربلا گفت و یادآور شد: آرزو دارم روزی بتوانم به زیارت امام حسین(ع) بروم، آرزویی که هنوز محقق نشده و امیدوارم در آینده به آن برسم.

کلام آخر

تفاوت‌ها و نواقص انسان‌ها مهم نیست، بلکه آنچه مهم است توانمندی‌های افرادی چون زهراست که به دور از تفکرات منفی و با باور به توانمندی‌ای که خدا به اوعطا کرده، در راه رسیدن به آرزوهایش لحظه‌ای از پای ننشسته است. چه خوب است توانایی‌هایی را که خداوند به انسان‌ها داده را درک کنیم و با تلاش به آنچه شایسته معبود خدا بودن است دست یابیم.

گزارش از رها آهنی، خبرنگار ایکنا خراسان‌جنوبی

انتهای پیام