کد خبر: ۳۷۹۲۰۸۷

تاریخ: ۰۲ اسفند ۱۳۹۷ - ۰۹:۵۴

نوایی 50 ساله هم نشین مردم یک روستا

گروه معارف- رحمت الله شبان، مؤذنی است که 50 سال است اذان حلقومی را در صحرا و مزرعه، مسجد و منزل هیچ گاه ترک نکرده است.

می‌خواهم از یک زندگی ساده بنویسم، زندگی که در کوچه‌های پر پیچ و خم تجمل گرایی و مدگرایی امروزی گم نشده است و شاید فرسنگ‌ها از دنیای امروز بسیاری از انسان‌های امروزی دور باشد.
برای دیدن پیرمردی که وصفش را شنیده بودم و می‌گفتند با انسان‌های دیگر بسیار متفاوت است، راهی روستای چهکند شدم. روستای چهکند، روستایی در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند است.
وارد روستا که می‌شوی از هر کسی که راجع به زندگی این پیرمرد می‌پرسی برایت ساعت‌ها حرف دارند از زندگی‌اش، از اخلاصش، از مردانگی‌اش، از دستگیری‌اش و از تمام صفاتی که او را مرد اول روستا کرده بود.
مردم نشان خانه‌اش را به من دادند، خانه‌اش ساده بود، با حیاطی کوچک و بی آلایش و پله‌هایی که به صحن و پشت بامی می‌رسید و سال‌هاست که با صدای اذان آشناست.
رحمت الله شبان، مؤذنی است که 50 سال است اذان حلقومی را در صحرا و مزرعه، مسجد و منزل هیچ گاه ترک نکرده است و در سال 95 به عنوان موذن نمونه از سوی ستاد اقامه نماز استان انتخاب شده است.
با مهربانی مرا به خانه‌اش دعوت می‌کند، برایم از روزهای زندگی‌اش می‌گوید، او مانند همه آدم‌های این روستا زندگی ساده‌ای دارد. با کشاورزی روزگار می‌گذارند و زندگی ساده‌ای به شیرینی رزق حلال و زحمت دارد.
از 20 سالگی که مردم روستا خواستند که برایشان قبل از نماز اذان بگوید تاکنون که 74 سال دارد هیچ گاه اذان گفتن را ترک نکرده است.
می‌گوید 9 فرزند دارد و آنان را با رزق حلال تربیت کرده است و نگذاشته ذره‌ای از اصول اسلامی دور شوند. پسران و دخترانش حال بزرگ شده‌اند، خانواده تشکیل داده و در شهر بیرجند روزگار می‌گذرانند. او می‌گوید فرزندانم به نماز اول وقت مقید هستند و هر طور که شده و هر کاری که داشته باشند، نماز خود را در اول وقت می‌خوانند.
با لحن شیرینیش که به مهربانی یک پدر است برایم از زندگی‌اش در این روستا می‌گوید، از روزهایی که موذن نبود و یا موذن به دلایلی در شهر بود و او وظیفه اذان گفتن را برعهده داشت.
او برایم از روزهایی گفت که بلندگویی در مسجد نبود و او با همان حال اذان می‌گفت تا امروز که موذنی در مسجد اذان می‌گوید و پیرمرد این روستا نیز باز هم دست از اذان گفتن برنداشته است.
می‌گوید در روزهای جوانی‌ام روزی اهالی روستا در مسجد به من گفتند که اذان بگو و من هم گفتم سواد ندارم اما آن‌ها اصرار کردند و گفتند که لحن خوبی داری و از همان سال دیگر اذان گفتن را ترک نکردم.

پیرمرد ساده دل روستا برایم از روزهای بیماری‌اش می‌گوید و روزهایی که قرار بود تحت عمل جراحی قرار گیرد اما با زیارت امام رضا(ع) بهبودی‌اش را به دست آورد و نیازی به عمل نداشت.
او این اذان گفتن را هدیه‌ای از سوی خداوند عنوان می‌کند و ادامه می‌دهد: با این کار و حسی که هنگام اذان گفتن دارم حاجت‌هایم را از خداوند متعال می‌گیرم و در طول این سال‌ها خداوند همواره هوایم را داشته است.
می‌گویم با این سن و پیری برایت سخت نیست که اذان می‌گویی در حالی که وظیفه‌ای نداری و مجبور نیستی، اما او خنده شیرینی کرد و گفت اذان گفتن جزئی از زندگی من است و تا لحظه پایان زندگی‌ام این کار را ادامه خواهم داد چراکه این کار را برای رضای خداوند انجام می‌دهم.
صحبت‌هایم با او به پایان رسید که او از پنجره اتاق به آسمان نگاهی انداخت و گفت وقت نماز است، پله‌های خانه را به سختی بالا رفت تا به پشت بام رسید و با لحن زیبایش شروع به اذان دادن کرد.
من غرق در صدای خوش اذان و صدایی که نشان از پیری این پیرمرد داشت، از پشت بام آن خانه ساده به روستا می‌نگریستم و مردمی که با صدای اذان به سمت مسجد می‌رفتند و به روستایی که گوشش سال‌هاست با این صدا آشناست، به آسمان می‌نگریستم و به صدایی گوش فرامی‌دادم که می‌گفت خداوند بزرگ است و به ندایی که تو را به بهترین کار دعوت می‌کرد.
پس از اقامه نماز در مسجد روستا، با پیرمرد 70 ساله روستا خداحافظی کردم و با خود فکر می‌کردم که آری خداوند بزرگ است... وقتی بندگانی اینقدر با اخلاص دارد.

زهرا حمیدی، خبرنگار ایکنای خراسان‌جنوبی
انتهای پیام